we waren aan het begin van de grote oversteek van het Noorden met onze oude en vermoeide Camilla, volledig de weg kwijt in het midden van nergens, slechts vergezeld door de grote Rode Land, die de Australische woestijn heeft.

We missen dus een groot deel van Australië.

Ik, Silvia, Ik had een leuke mystieke crisis vorige week ... Ik weet niet wat ik moet er nu geven voor essera: het ding dat ik het meeste mis is het gevoel van vrijheid die gepaard gaat me de hele tijd, maar vooral tijdens de overtocht is het was geweldig om wakker te worden bij zonsopgang op de ochtend niet aan de hitte, slechts omringd door de lucht, van cangurotti en de frisse lucht, als ik denk dat ik voel nu nog de "aroma" van de wind en geeft mij een grote opluchting te verduren !

Maar hoe zit het nieuwe avontuur in Lugano?

Hier zijn we vrij goed, in principe werken de hele dag (mee naar huis het spek in het kort) en 's avonds zijn gewijd aan de keuken, die is een beetje onze tweede passie.

De andere nacht voor de eerste keer dat we zijn veranderd in een wandeling, kunnen we eindelijk svagarci een tijdje, want het huis is zo goed als op zijn plaats, alleen het missen van de foto's hier, maar ik ben bijzonder.

Eindelijk hebben we internet dus we kunnen weer beginnen met het vrij te schrijven!

Zoals we zijn blij.

Dus, zie jullie snel ...

Cheers.
Silvia & Dodo